سال تقویمی گذشت،....اما سال تحصیلی ادامه دارد .......
باری . . . در سال نو، همه چیز نو می شود . ما چرا نو نشویم؟

تقویم ها عوض می شود، خانه ها گردگیری می شود، دیدارها تازه می گردد، طراوت را در چهره طبیعت تماشا می کنیم، دشت و دمن عطر جانبخش و رایحه بهاری را نثار و ایثار می کند، ما که نباید کمتر از درخت و صحرا باشیم!

اگر ما هم عوض شدیم، اگر اخلاق ما هم نوتر و بهارتری شد، پابه پای بهار، آمده ایم . در سال جدید، هم دفتر عمر ما ورق می خورد، هم تقویم سال جدید را می گشاییم . چه خوب است که در برگ برگ این دفتر و کتاب، با ایمان و عمل، با خوبی ها و تلاش ها، با صداقت ها و مهرورزی های صادقانه، خطوطی از «هنر انسان زیستن » بنگاریم و نقشی از «رشد» ترسیم کنیم .

«عید» در بیرون از وجود ما حضور دارد، در وجود خود هم عیدی پدید آوریم و به «خانه تکانی دل » بپردازیم .

چه زیباست که در کنار «تحویل سال » ، شاهد «تحول حال » هم باشیم، چه نیکوست که «امروز» ما بهتر از دیروز و «فردا» ی ما بهتر و روشن تر از امروز و «فرجام » کار ما بهتر از «آغاز» آن و «آخرت » ما بهتر و آبادتر از «دنیا» ی ما باشد .

و . . . این، شدنی است، تنها «خواستن » می خواهد . ما در کجای زمان ایستاده ایم؟ از چه قله و فرازی به حیات می نگریم؟ چه افقی پیش چشم ماست؟

یک حرف کاملا جدی:

عده ای سال گذشته، در همین ایام، بودند و امروز نیستند، یعنی از نعمت «وجود» بهره مند بودند و امروز محروم اند . این، یعنی فرصت ها را پایانی است و مهلت ها را باید مغتنم شمرد و «پاس فرصت ها» را نباید خراب کرد .

بگذشت زمان، دست به کاری نزدی              برگردن لحظه ها مهاری نزدی

صد توپ زدی، تمام را کردی «اوت »          صد «پاس » گرفته، آبشاری نزدی!

و اگر در طلیعه سال نو و سپری شدن سال گذشته این حرف را نزنیم و به این حقیقت که در آینه «تحویل سال » دیده می شود ننگریم، پس کی و کجا و چگونه؟

و . . . بالاخره، یک حرف جدی دیگر:

اینکه عمر می گذرد و سال، نو می شود، چنان نیست که سن و عمر ما افزوده شود، بلکه از آن کاسته می شود . مثل سیگار که هر چه بکشند کوتاهتر می شود، ما هم هر چه بیشتر عمر می کنیم، از عمرمان کاسته می شود و به «خط پایان » نزدیک تر می شویم .

البته نباید با جوانان اینگونه حرف زد، ولی چه می توان کرد، فرصت ها به شتاب ابرهای آسمان می گذرد . باید دی چه کاشته ایم و چه برداشت خواهیم کرد؟ !

پروین اعتصامی، می گوید:

گوهر وقت بدین خیرگی از دست مده          آخر، این در گرانمایه بهایی دارد

دوران تحصیل، بهار عمرماست .  تعطیلات را هم چون ایام تعطیل، پربار و سرشار سازیم . این است برکت عمر!
 پدید آورنده : جواد محدثی ،